Poseł Brynkus > Poseł > Praca w sejmie > Odpowiedź podsekretarza stanu w ministerstwie rozwoju na interpelację nr 7863

Odpowiedź podsekretarza stanu w ministerstwie rozwoju na interpelację nr 7863

Podziel sięShare on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterEmail this to someone

W sprawie zagrożeń związanych z wejściem w życie umowy CETA – porozumienia handlowego między Kanadą a Unią Europejską – w związku z szerzącym się niepokojem wśród tysięcy polskich obywateli, którzy obawiają się upadku polskiego rolnictwa oraz małych i średnich przedsiębiorstw, a przede wszystkim kwestii bezpieczeństwa żywności

W odpowiedzi na przekazaną interpelację nr 7863 Pana Posła Jarosława Sachajko w sprawie zagrożeń związanych z wejściem w życie Kompleksowej umowy gospodarczo-handlowej między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Kanadą z drugiej strony (zwanej Umową CETA) pragnę przedstawić następujące informacje i stanowisko.

Ad.1 Informacje dotyczące produktów rolno-spożywczych oraz produktów rybołówstwa eksportowanych z Polski do Kanady w okresie 2012 – IX.2016 roku znajdują się w załączniku 1 do niniejszego pisma.

Ad.2 Ministerstwo Rozwoju nie dysponuje danymi pozwalającymi na określenie jaki jest udział procentowy towarów z Unii Europejskiej eksportowanych do Kanady z wyłącznie polskim kapitałem.

W 2015 r. obroty handlowe Polski z Kanadą wyniosły USD 1,6 mld i zmniejszyły się nieznacznie w stosunku do roku 2014 o 4,7%. Eksport z Polski do Kanady osiągnął poziom ok. USD 1,2 mld i był niższy o 3% w relacji do wyniku w 2014 r. Import z Kanady do Polski również wykazał spadek w wymiarze dolarowym w 2015 r. o 10,2% i osiągnął wartość ok. USD 372,8 mln. Dodatnie saldo bilansu handlowego wyniosło USD 865,7 mln.

W roku 2015 Kanada zajęła 26 pozycję na liście polskich rynków eksportowych (z udziałem 0,62%, wzrost o jedną pozycję), natomiast w imporcie do Polski miała 47 miejsce (bez zmian w relacji do roku poprzedniego, z udziałem 0,19%). Dla Polski Kanada jest ważnym partnerem handlowym z uwagi na dalszy możliwy wzrost polskiego eksportu. Wielkość wymiany handlowej pomiędzy naszymi krajami systematycznie rośnie.

Dokument podpisany elektronicznie

Ministerstwo Rozwoju, Plac Trzech Krzyży 3/5, 00-507 Warszawa; tel. 222 500 130, fax 22 273 40 02, www.mr.gov.pl

W eksporcie do Kanady wyraźnie dominują wyroby przemysłu elektromaszynowego (udział 56%, wzrost o 4,4% w relacji do roku poprzedniego). Drugie miejsce w polskim eksporcie do Kanady zajęły skóry (20,9 %), trzecie miejsce artykuły rolno-spożywcze (6,5%).

Na liście głównych pozycji towarowych w polskim eksporcie do Kanady (agregowanych na poziomie 4-cyfrowych kodów CN) w 2015 r. dominowały następujące produkty:

silniki turboodrzutowe, turbośmigłowe oraz inne turbiny gazowe – 34,6%; surowe skóry futerkowe – 20,8%;

części szybowców i samolotów – 4,7%;

sprzęt i aparaty ortopedyczne, protezy, aparaty słuchowe – 3,9% meble inne niź meble do siedzenia i lekarskie i ich części – 3,6%.

Po 7 miesiącach 2016 r. wartość obrotów handlowych Polski z Kanadą wyniosła USD 1100,3 mln wykazując wzrost w relacji do tego samego okresu 2015 r. o 7,9 %. Eksport z Polski do Kanady osiągnął USD 868,3 mln (+10,2%), import Polski z Kanady USD 231,9 mln (+0,1%).

Największym polskim inwestorem na terenie Kanady jest KGHM Polska Miedź SA. Na kanadyjskim rynku obecna jest firma Kulczyk Investments S.A., której działalność skupia się na poszukiwaniu i wydobyciu ropy naftowej. W sektorze poszukiwawczo-wydobywczym od 2013 r. funkcjonuje także firma PKN Orlen, posiadająca w Kanadzie spółkę zależną – Orlen Upstream Canada. W Kanadzie działa również producent gier komputerowych firma Techland (oddział w Burnaby). Firma Inglot rozwinęła sieć sklepów w Quebecu i Montrealu, a producent oprogramowania elektronicznego nawigacji morskich, firma Jadmar sp. z o.o. funkcjonuje w ramach joint venture z partnerem kanadyjskim. Postanowienia liberalizujące dostęp do rynku inwestycji stwarzają szanse dla polskich firm, które już zainwestowały w Kanadzie i będą mogły przyciągnąć dalszych mniejszych inwestorów – swoich kooperantów z polskiego rynku.

Ad.3 CETA podtrzyma unijne standardy. Standardy unijne nie podlegały negocjacjom. Dotyczy to bezpieczeństwa żywności, praw pracowniczych czy ochrony środowiska.

Państwa trzecie, w tym Kanada mające pozwolenie na wywóz mięsa do UE i zezwalające na stosowanie – do użytku krajowego – stymulatorów wzrostu, są zobowiązane do posiadania odrębnych systemów produkcji, aby zapewnić, by w mięsie wywożonym do UE nie znajdowały się substancje zabronione. Systemy te muszą być nadzorowane zgodnie z przepisami określonymi w prawodawstwie UE (dyrektywa 96/23/WE w sprawie środków monitorowania niektórych substancji i ich pozostałości u żywych zwierząt i w produktach pochodzenia zwierzęcego). CETA nie zmienia żadnego z tych wymogów.

CETA nie oznacza żadnej zmiany w przepisach UE odnoszących się do genetycznie zmodyfikowanej żywności i paszy także w zakresie oceny ryzyka i zatwierdzania, etykietowania i identyfikowalności, które to przepisy są zawarte w rozporządzeniu (WE) nr 1829/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie genetycznie zmodyfikowanej żywności i paszy oraz w rozporządzeniu (WE) nr 1830/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 września 2003 r. dotyczącym możliwości śledzenia i etykietowania organizmów zmodyfikowanych genetycznie oraz możliwości śledzenia żywności i produktów paszowych wyprodukowanych z organizmów zmodyfikowanych genetycznie i zmieniającym dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/18/WE w sprawie zamierzonego uwalniania do środowiska organizmów zmodyfikowanych genetycznie i uchylającą dyrektywę Rady 90/220/EWG. Co się tyczy genetycznie zmodyfikowanych produktów przeznaczonych na uprawy, nadal ma zastosowanie unijna procedura zatwierdzania określona w dyrektywie 2001/18/WE, a państwa członkowskie zachowują możliwość ograniczenia lub zakazania na swoim terytorium uprawy organizmów zmodyfikowanych genetycznie (GMO) na warunkach określonych w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/412 z dnia 11 marca 2015 r. zmieniającej dyrektywę 2001/18/WE.

Ad. 4

Państwowa Inspekcja Sanitarna

Zgodnie z art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 roku o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz. U. z 2015 r. poz. 594, z późn. zm.) organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej (PIS), są organami urzędowej kontroli żywności (w zakresie jej bezpieczeństwa), o których mowa w art. 4 rozporządzenia nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady nr 882/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 roku w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt w zakresie bezpieczeństwa żywności. Zgodnie z art. 73 ust. 4 ww. ustawy urzędowe kontrole obejmują m.in. żywność genetycznie zmodyfikowaną oraz organizmy genetycznie zmodyfikowane, przeznaczone do wykorzystania jako żywność w zakresie uregulowanym w ww. rozporządzeniach unijnych.

Organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej, zgodnie z właściwością określoną przepisami ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, przeprowadzają urzędowe kontrole m.in. odniesieniu do:

       żywności pochodzenia niezwierzęcego, produkowanej i wprowadzanej do obrotu, przywożonej z państw trzecich oraz wywożonej i powrotnie wywożonej do tych państw;

produktów pochodzenia zwierzęcego, znajdujących się w handlu detalicznym;

       żywności zawierającej jednocześnie środki spożywcze pochodzenia niezwierzęcego i produkty pochodzenia zwierzęcego, o której mowa w art. 1 ust. 2 rozporządzenia nr 853/2004.

Organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej przeprowadzają graniczne kontrole sanitarne żywności pochodzenia niezwierzęcego przywożonej z państw trzecich, w tym z Kanady. Obowiązkową kontrolą są objęte towary określone w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 8 grudnia 2011 r. w sprawie wykazu towarów, które podlegają granicznej kontroli sanitarnej (Dz. U. Nr 272, poz. 1612). Kontrola graniczna nie dotyczy towarów, które wwożone są w ilościach wskazujących na ich niehandlowy charakter, m.in. w celu wykonania badań i doświadczeń lub w celach promocji i reklamy (art. 79 ust. 5 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia).

Produkty niewymienione w ww. rozporządzeniu mogą podlegać granicznej kontroli sanitarnej w przypadku podejrzenia lub stwierdzenia, że towar nie spełnia wymagań zdrowotnych, na podstawie rozporządzenia

Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 765/2008 z dnia 9 lipca 2008 r. ustanawiającego wymagania w zakresie akredytacji i nadzoru rynku odnoszące się do warunków wprowadzania produktów do obrotu i uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 339/93 (Dz. Urz. UE L 218 z 13.08.2008, str. 30) oraz zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 18 lutego 2008 r. w sprawie współpracy organów Państwowej Inspekcji Sanitarnej z organami celnymi w zakresie granicznych kontroli sanitarnych (Dz. U. Nr 37, poz. 213, z późn. zm.).

Graniczna kontrola sanitarna przeprowadzana jest na zasadach określonych w art. 78-84 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia oraz art. 15-24 rozporządzenia (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt (Dz. Urz. UE L 191 z 30.04.2004, str. 1; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, Rozdz. 3, t. 45, str. 200).

Kontrole przeprowadzają w przejściach granicznych państwowi graniczni inspektorzy sanitarni oraz w miejscu przeznaczenia towarów (w siedzibie importera albo odbiorcy) państwowi powiatowi lub państwowi graniczni inspektorzy sanitarni. Wykaz przejść granicznych określa rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 24 września 2007 r. w sprawie wykazu przejść granicznych właściwych dla przeprowadzania granicznej kontroli sanitarnej (Dz. U. Nr 196, poz. 1423, z późn. zm.).

Zgodnie z art. 16 ww. rozporządzenia (WE) 882/2004 kontrole urzędowe obejmują m.in. kontrolę dokumentacji, wyrywkową kontrolę identyfikacyjną oraz w stosownych przypadkach kontrolę bezpośrednią. Kontrola bezpośrednia oznacza kontrolę żywności, która może obejmować kontrolę środków transportu, opakowania zbiorczego, etykietowania oraz temperatury oraz pobieranie próbek do analizy i badania laboratoryjne, a także wszelkie inne kontrole niezbędne do sprawdzenia zgodności z prawem żywnościowym. W wyniku przeprowadzonej kontroli właściwy organ Państwowej Inspekcji Sanitarnej wydaje świadectwo stwierdzające spełnianie wymagań zdrowotnych przez kontrolowane towary, a na podstawie świadectwa organy celne nadają dopuszczalne przeznaczenie celne.

W przypadku, gdy w trakcie granicznej kontroli sanitarnej zostanie stwierdzone, że produkt nie spełnia wymagań w zakresie bezpieczeństwa żywności np.:

zawiera zanieczyszczenia chemiczne (np. pestycydy) w ilości przekraczającej wyznaczony maksymalny poziom;

       zawiera nieautoryzowane w UE genetycznie zmodyfikowane organizmy przeznaczone na żywność (i/lub pasze) lub

zawiera autoryzowane w UE genetycznie zmodyfikowane organizmy, lecz nie jest właściwie

oznakowany (tj. zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1829/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 września 2003 r. w sprawie genetycznie zmodyfikowanej żywności i paszy (Dz. Urz. UE L 268 z 18.10.2003, str. 1, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 13, t. 32, str. 432);

organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej podejmują stosowne działania (zgodnie z art.19 rozporządzenia nr 882/2004), aby takie produkty nie zostały dopuszczone do obrotu w Unii Europejskiej.

Ponadto informuję, że Państwowa Inspekcja Sanitarna corocznie opracowuje jednolity ramowy plan pobierania próbek do badania żywności w ramach urzędowej kontroli i monitoringu. Ww. plan jest opracowywany w Głównym Inspektoracie Sanitarnym we współpracy z jednostkami badawczo – rozwojowymi i innymi podmiotami współpracującymi z GIS w tym zakresie na szczeblu centralnym.

Do badań pobierane są próbki produktów krajowych, produktów pochodzących z terenu Unii Europejskiej oraz próbki produktów z krajów trzecich (spoza Unii Europejskiej). Próbki pobierane są z obrotu detalicznego i hurtowego, w zakładach przemysłu spożywczego i zakładach żywienia zbiorowego, a w przypadku produktów z importu również na granicy.

Szczegółowe informacje dotyczące ww. planu pobierania próbek oraz kompetencji organów Państwowej Inspekcji Sanitarnej w zakresie urzędowej kontroli żywności znajdują się

w Zintegrowanym wieloletnim planie kontroli dla Polski na lata 2015-2019 (rozdz. 3 – Organizacja i zarządzanie kontrolami urzędowymi przez właściwe instytucje).

Według danych przedstawionych w przedmiotowym dokumencie (rozdział 2.2), liczba osób zatrudnionych (m.in. przy urzędowej kontroli żywności) w Państwowej Inspekcji Sanitarnej wynosi:

  • w nadzorze – około 2524,
  • w laboratoriach – około 806.

Podane dane dotyczą pracowników z powiatowych, granicznych i wojewódzkich inspektoratów sanitarno– epidemiologicznych. Zintegrowany wieloletni plan kontroli dla Polski na lata 2015-2019 dostępny jest na stronie internetowej GIS (http://gis.gov.pl/zywnosc/plany-kontroli/zintegrowany-wieloletni-plan-kontroli-mancp).

Państwowa Inspekcja Ochrony Roślin i Nasiennictwa

Zgodnie z przepisami art. 79 pkt 1 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o ochronie roślin (Dz. U. z 2016 r. poz. 17, z późn. zm.) za prowadzenie granicznej kontroli fitosanitarnej towarów importowanych do Polski z państw trzecich odpowiedzialna jest Państwowa Inspekcja Ochrony Roślin i Nasiennictwa. Celem tej kontroli jest niedopuszczenie do wprowadzenia na obszar kraju (a od dnia akcesji Polski do Unii Europejskiej także na obszar UE) organizmów szczególnie szkodliwych dla roślin.

Obowiązujące przepisy UE określają wykaz organizmów szkodliwych, których wprowadzanie na obszar UE jest zabronione, wykaz roślin i produktów roślinnych, których wprowadzanie na obszar UE jest zabronione ze względu na zagrożenie fitosanitarne, jakie one stwarzają, a także wykaz roślin i produktów roślinnych, które powinny być zaopatrzone w świadectwo fitosanitarne (i podlegać obowiązkowi granicznej kontroli fitosanitarnej), wraz ze wskazaniem wymagań specjalnych jakie te rośliny i produkty roślinne powinny spełniać. Podstawą ustanowienia zakazu lub ograniczeń we wprowadzaniu określonego towaru jest przeprowadzenie analizy ryzyka jakie stwarza dany towar dla roślin uprawnych i dziko rosnących na terytorium UE.

Umowa CETA nie zmienia wymagań fitosanitarnych umawiających się stron ani zasad przeprowadzania kontroli granicznych w tym zakresie.

Obecnie w strukturze organizacyjnej PIORiN funkcjonuje 13 oddziałów granicznych, które obsługują 18 punktów wwozu (przejść granicznych na których przeprowadzana jest graniczna kontrola fitosanitarna).

Ogółem zatrudnionych jest w PIORiN ok. 2200 pracowników, w tym w wojewódzkich inspektoratach ok. 2140 pracowników, a w oddziałach granicznych 75 inspektorów.

Inspekcja Jakości handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych

W świetle art. 17 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1604) Inspekcja JHARS jest odpowiedzialna za urzędową kontrolę jakości importowanych artykułów rolno-spożywczych, gdyż do zadań Inspekcji należy nadzór nad jakością w produkcji i obrocie, w tym ,,kontrola jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych przywożonych spoza państw członkowskich Unii Europejskiej oraz spoza państw członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – stron umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, w tym kontrola graniczna tych artykułów”.

Zgodnie z art. 10 ust. 1 ww. ustawy artykuły rolno-spożywcze przywożone z zagranicy, tj. z państw niebędących członkami UE lub EFTA, a więc również z Kanady, mogą być dopuszczone do obrotu tylko po przeprowadzeniu kontroli przez IJHARS. Działania IJHARS ukierunkowane są na ochronę konsumentów i producentów, zapobieganie nieuczciwym praktykom rynkowym oraz ułatwianie wymiany handlowej – zarówno z państwami trzecimi jak i na obszarze jednolitego rynku wewnętrznego UE.

Realizując zadania ustawowe, Inspekcja w 2015 r. przeprowadziła 82 470 czynności kontrolnych, w tym 57 009 kontroli urzędowych jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych w obrocie z zagranicą, co stanowi 69,1% w stosunku do kontroli przeprowadzanych przez IJHARS ogółem.

Główny Inspektorat Weterynarii

W odniesieniu do produktów pochodzenia zwierzęcego, informuję, że każda przesyłka przywożona z krajów trzecich podlega weterynaryjnej kontroli granicznej w zatwierdzonym posterunku kontroli na granicy zewnętrznej Unii Europejskiej, dokonywanej przez urzędowych lekarzy weterynarii. W polskich posterunkach weterynaryjnej kontroli granicznej pracuje ok. 70 urzędowych lekarzy weterynarii. Wykaz takich posterunków we wszystkich krajach członkowskich Unii Europejskiej opublikowany jest w decyzji Komisji z dnia 28 września 2009 r. nr 821/2009, ustalającej wykaz zatwierdzonych punktów kontroli granicznej, ustanawiającej niektóre zasady kontroli przeprowadzanych przez ekspertów weterynaryjnych Komisji oraz ustanawiającej jednostki weterynaryjne w systemie TRACES (Dz. Urz. UE L 296, z 12.11.2009, str. 1, z późn. zm.). Kontrola ta polega na kontroli dokumentów, tożsamości i kontroli fizycznej. Wszystkie etapy kontroli zostały opisane

w prawodawstwie Unii  Europejskiej i  stosowane  są  we  wszystkich  krajach  członkowskich
w sposób  jednolity. Każda  kontrola rejestrowana jest  także  w  systemie  TRACES,  opracowanym
i administrowanym przez służby Komisji Europejskiej, który umożliwia prześledzenie drogi przesyłki i jej

identyfikację a także sporządzanie statystyk i przekazywanie powiadomień za pomocą systemu RASFF o niebezpiecznych produktach i paszach.

Ponadto, każdej przesyłce powinno towarzyszyć świadectwo zdrowia zgodne ze wzorem określonym
w prawodawstwie Unii Europejskiej, prawidłowo wypełnione i opieczętowane przez właściwą instytucję

certyfikującą w kraju trzecim oraz podpisane przez urzędowego lekarza weterynarii lub uprawnioną osobę. Właściwa instytucja Kanady, odpowiedzialna za stosowanie środków sanitarnych w odniesieniu do wyprodukowanych w kraju, wywożonych i przywożonych zwierząt i produktów zwierzęcych, jak również za wydawanie świadectw zdrowia, poświadczających uzgodnione normy, to Kanadyjska Agencja Kontroli Żywności (CFIA) lub Ministerstwo Zdrowia Kanady.

Jednocześnie obowiązuje porozumienie podpisane między Wspólnotą Europejską a Rządem Kanady w sprawie środków sanitarnych dla ochrony zdrowia publicznego i zdrowia zwierząt w odniesieniu do handlu żywymi zwierzętami i produktami zwierzęcymi (Dz. Urz. UE L 71 z 18.3.1999, Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 25, str. 5, z późn. zm.). Oznacza to, że pewne uproszczenia, które stosuje się w przywozie niektórych produktów pochodzenia zwierzęcego z Kanady nie odbiegają w żaden sposób od wymagań Unii Europejskiej i zapewniają wszelkie standardy bezpieczeństwa żywności. Umowa CETA nie wprowadza zmian w tym zakresie.

Kanadyjska Agencja Inspekcji Żywności

Zgodnie z informacją przekazaną przez Ambasadę RP w Ottawie, informuję, że główną instytucją zajmującą się nadzorem nad prawidłowością obrotu produktami zwierzęcymi i roślinnymi w Kanadzie jest Kanadyjska Agencja Inspekcji Żywności (The Canadian Food Inspection Agency, CFIA), która podlega Ministerstwu Rolnictwa Kanady (Agriculture and Agri-Food Canada). Zatrudnia łącznie 7200 osób w 160 oddziałach znajdujących się w 18 obszarach regionalnych. W obecnej formie działa od 1997 roku jako agencja federalna na mocy ustawy (Canadian Food Inspection Agency Act). Odpowiada za programy związane z certyfikacją, inspekcją i kwarantanną dotyczącą roślin, zwierząt, produktów rolno-spożywczych (nasiona, pasze, nawozy sztuczne), pakowanej i świeżej żywności (mięso, ryby, jaja, zboża, nabiał, owoce i warzywa).

Agencja, na czele której od 2016 r. stoi Paul Glover, wykonuje ponad 1 mln testów i analiz rocznie, które są zlecane w celu zapewnienia bezpieczeństwa żywnościowego (900 tys. testów jest realizowanych przez służby państwowe i prawie 115 tys. – zlecane laboratoriom prywatnym). CFIA współpracuje z instytucjami lokalnymi ma poziomie władz miejskich, prowincjonalnych i federalnych, a także z organizacjami branżowymi i ośrodkami naukowo-badawczymi. Weryfikacja zgodności działań sektora rolno-spożywczego – w tym importerów i eksporterów – z kanadyjskimi regulacjami prawnymi jest jednym z zadań Agencji. W przypadku wystąpienia zagrożenia dotyczącego produktów zwierzęcych lub roślinnych CFIA podejmuje działania zaradcze wspólnie z ministerstwem zdrowia (Health Canada), kanadyjską służbą ochrony granic (Canada Border Services Agency, CBSA) oraz innymi kompetentnymi instytucjami państwowymi i lokalnymi. Od 2008 r. Kanada zainwestowała prawie 730 mln CAD w różne programy poprawiające bezpieczeństwo obrotu produktami zwierzęcymi i roślinnymi.

Ad.5 Od lat występują istotne bariery dla europejskich, w tym polskich, eksporterów na rynku kanadyjskim: funkcjonowanie monopoli państwowych np. w zakresie kontroli obrotu alkoholem na poziomie prowincji (wyjątek stanowi Prowincja Alberta), istnieją kontyngenty importowe na niektóre towary (np. sery twarde i inne art. mleczarskie, drób i przetwory drobiowe i in. mięso), przepisy sanitarne i fitosanitarne stanowią istotną barierę pozataryfową w polskim eksporcie art. rolno-spożywczych do Kanady, istnieją różnice w standardach art. rolno-spożywczych, uciążliwe są procedury inspekcji i certyfikacji przez CFIA (Kanadyjską Agencję Kontroli żywności) oraz celne na granicy, występują specyficzne wymagania dotyczące etykietowania i opakowania towarów. Aktualnie Kanada stosuje jeden środek antysubsydyjny (wyrównawczy) AS wobec towarów produkowanych i eksportowanych z Polski – jest to cukier rafinowany buraczany w postaci stałej, zawierający dodatki aromatyzujące lub barwiące. Cła AS zostały nałożone przez

Kanadę na kraje UE jeszcze w 1995 r. Wraz z akcesją Polski do UE, cła te zostały rozszerzone na nasz kraj. Wielkość polskiego eksportu cukru rafinowanego do Kanady jest jednak niewielka. Mają miejsce restrykcje w zakresie świadczenia usług technicznych, związane z wymaganiami: ubezpieczeniowymi, imigracyjnymi, nieuznawaniem dyplomów i świadectw kwalifikacji zawodowych, często zróżnicowane, w zależności od prowincji. W odniesieniu do inwestycji zagranicznych, państwo stosuje różne limity udziału kapitału zagranicznego w niektórych sektorach np. w telekomunikacji, usługach bankowych. W dostępie do zamówień publicznych występują utrudnienia dla firm, które nie prowadzą swojej działalności w Kanadzie. Świadczenie usług na terenie Kanady jest ograniczone w wyniku długotrwałych procedur uzyskiwania zgody na pracę, nieuznawaniu kwalifikacji zawodowych, w szczególności w: budownictwie, górnictwie, inwestycjach, podwykonawstwie i in. Wynegocjowana umowa CETA UE – Kanada eliminuje większość w/w barier, wprowadzi ułatwienia w prowadzeniu działalności gospodarczej, zapewni otwarty dostęp do rynku towarów i usług.

Zgodnie z symulacjami przeprowadzonymi w ramach MR, skumulowany efekt handlowy wprowadzenia umowy CETA w eksporcie do Kanady z Polski w ciągu pierwszych pięciu lat jej obowiązywania będzie pozytywny i szacowany jest na 446,2 mln USD, z czego 44,1 mln USD dla towarów rolno-spożywczych i 402,1 mln USD dla towarów nierolnych (w imporcie z Kanady: 160 mln USD, z czego 39 mln USD dla towarów rolno-spożywczych i 121,6 mln USD dla towarów nierolnych).

Ad.6 Dla Polski umowa będzie właściwie neutralna, ponieważ ze względu na odległość dzielącą oba kraje wymiana handlowa jest niewielka (ok. 2 mld dol. rocznie). Także potencjał ludzki obu krajów (Kanada to 36 mln mieszkańców) jest porównywalny. Mamy dodatnie saldo w handlu z Kanadą (Kanada importuje 3 razy więcej z Polski niż Polska z Kanady i liczymy, że umowa jeszcze ten stan poprawi). Na podpisaniu CETA najbardziej skorzystają polscy producenci mebli, chemii gospodarczej, odzieży i dodatków (bez dzianin) i przetworów spożywczych. Liberalizacja handlu usługami, w tym w transporcie morskim otwiera nowe możliwości dla polskich stoczni produkujących i remontujących urządzenia oraz specjalistyczne jednostki. Otwarcie rynku zamówień w transporcie publicznym to szansa dla polskich firm produkujących autobusy i pociągi. CETA nie stanowi zagrożenia dla polskiego rolnictwa. Najbardziej wrażliwe produkty rolne są wyłączone z liberalizacji lub objęte częściową liberalizacją w postaci kontyngentów taryfowych. Poza tym, dynamika produkcji rolnej Polski i Kanady jest na porównywalnym poziomie (a np. w krajach starej UE jest ona znacznie wyższa i nie zostaliśmy zalani przez ich produkty). Polska jest bardziej konkurencyjna od Kanady w produkcji zwierzęcej oraz produkuje np. 4 razy więcej owoców oraz 2,5 razy więcej warzyw niż Kanada. Co do bezpieczeństwa żywności CETA nie wprowadza zmian w porównaniu z obecną sytuacją, ponieważ włączona do niej zostanie umowa weterynaryjna, która funkcjonuje w relacjach UE – Kanada od lat. W umowie CETA potwierdzono prawo państwa do wprowadzenia regulacji np. w zdrowiu publicznym, środowisku, nawet jeżeli regulacje te mogą negatywnie wpłynąć na oczekiwania inwestorów zagranicznych co do zysku. Większość obowiązujących umów BIT zawartych przez Polskę, w tym z Kanadą, nie zawiera takich postanowień.

8

Ad.7 Standardy produkcji wynikają z dostosowania technologii i są zróżnicowane zarówno w ramach UE jak i krajach trzecich. Końcowy produkt musi jednak spełniać wszystkie standardy dot. bezpieczeństwa, ochrony środowiska itd. W przypadku umowy CETA towary importowane na terytorium UE muszą spełniać wszystkie normy wymagane w ramach UE.

Ad.8 Kontrole graniczne, na podstawie art. 16 rozporządzenia nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24.04.2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt, obejmują co najmniej systematyczną kontrolę dokumentacji, wyrywkową kontrolę identyfikacyjną oraz, w stosownych przypadkach, kontrolę bezpośrednią, w tym pobieranie próbek do badań laboratoryjnych.

Kontrole bezpośrednie są przeprowadzane z częstotliwością zależną od oceny zagrożenia z uwzględnieniem:

  1. zagrożenia związanego z różnymi rodzajami żywności;
  1. historii zgodności z wymaganiami państwa trzeciego dotyczącymi danego produktu i zakładu pochodzenia oraz podmiotu prowadzącego przedsiębiorstwo żywnościowe dokonującego przywozu lub wywozu produktu;
  1. kontroli, które przeprowadził podmiot prowadzący przedsiębiorstwo paszowe lub żywnościowe dokonujący przywozu;
  1. gwarancji jakich udzielił właściwy organ państwa trzeciego pochodzenia.

Ponadto, w zakresie kontroli granicznych niektórych towarów przywożonych z państw trzecich Komisja Europejska wydała szereg rozporządzeń i decyzji wykonawczych (obowiązujących wprost w całej Unii

Europejskiej), w których określono wykazy towarów podlegających kontroli oraz ustalono częstotliwość
i szczegółowe procedury kontroli granicznej tych towarów.  W kontekście kontroli towarów pochodzących

z Kanady w zakresie obecności GMO i pestycydów Komisja Europejska nie wydała aktów prawnych

regulujących w sposób szczególny kontrole graniczne takich towarów.
Wykaz ww. aktów unijnych znajduje się na stronie internetowej Głównego Inspektoratu Sanitarnego
(http://gis.gov.pl/prawo-zywnosc/163-kontrola-graniczna).
Urzędowa kontrola żywności   z importu (w tym   również   z   Kanady)   znajdującej   się

w obrocie jest prowadzona wyrywkowo w ramach „Planu pobierania próbek do badania żywności w ramach urzędowej kontroli i monitoringu Państwowej Inspekcji Sanitarnej ” na zasadach opisanych szczegółowo w

Zintegrowanym wieloletnim planie kontroli dla Polski na lata 2015-2019.

Przedmiotowy Plan nie podaje jaki udział procentowy pobranych próbek danej kategorii żywności ma stanowić żywność z Kanady czy też z innego kraju trzeciego, m.in. z uwagi na trudną do przewidzenia ilość żywności importowanej jakiej można się spodziewać w danym roku kalendarzowym.

W przypadku towarów z Kanady w ww. planie pobierania próbek zalecana jest podczas urzędowej kontroli żywności oraz granicznej kontroli sanitarnej, kontrola dokumentacji siemienia lnianego pochodzącego z Kanady (oraz w uzasadnionych przypadkach – próbkobranie) w związku z wykryciem w 2009 roku na rynku UE nieautoryzowanego, genetycznie zmodyfikowanego siemienia lnianego z Kanady. Od 2011 roku urzędowa kontrola ww. produktów nie wykazała obecności genetycznie zmodyfikowanego siemienia lnianego z Kanady na polskim rynku.

„Plan pobierania próbek do badania żywności w ramach urzędowej kontroli i monitoringu Państwowej Inspekcji Sanitarnej” na 2017 rok jest obecnie w trakcie opracowywania.

Należy wskazać, że częstotliwość i rodzaj prób pobieranych do badań laboratoryjnych przez inspektorów weterynarii opiera się na zagrożeniu dla zdrowia publicznego i zdrowia zwierząt związanym z przywozem żywych zwierząt lub produktów pochodzenia zwierzęcego z krajów trzecich, na teren Unii Europejskiej. Każda przesyłka poddawana jest kontroli dokumentów i kontroli tożsamości na granicy. Kontrole fizyczne mogą być zredukowane, zgodnie z decyzją Komisji nr 94/360/WE z dnia 20 maja 1994 r. w sprawie zmniejszonej częstotliwości bezpośrednich kontroli przesyłek niektórych produktów sprowadzanych z państw trzecich zgodnie z dyrektywą Rady 90/675/EWG (Dz. Urz. UE L 158, z 25.6.1994, str. 41, Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 16, str. 203, z późn. zm.), która określa procentowe częstotliwości przeprowadzania kontroli dla poszczególnych kategorii produktów. Zgodnie z załącznikiem II decyzji Komisji nr 94/360/WE, częstotliwość kontroli przesyłek z Kanady przeprowadzana jest na podstawie porozumienia między Wspólnotą Europejską a Rządem Kanady w sprawie środków sanitarnych dla ochrony zdrowia publicznego i zdrowia zwierząt w odniesieniu do handlu żywymi zwierzętami i produktami zwierzęcymi. Na etapie kontroli fizycznej, mogą zostać pobrane próby do badań m.in. w kierunku zawartości pestycydów, hormonów, antybiotyków w produktach pochodzenia zwierzęcego.

Wśród roślin, produktów roślinnych lub przedmiotów, objętych obowiązkową graniczną kontrolą fitosanitarną, które można zakwalifikować do produktów żywnościowych, znajdują się w szczególności: warzywa liściowe gatunku Apium graveolens (seler zwyczajny) oraz rodzajów Ocimum (bazylia), Limnophila i Eryngium

(mikołajek), liście roślin gatunku Manihot esculenta (maniok jadalny, maniok gozki, podpłomycz najużyteczniejszy), owoce roślin rodzajów: Citrus (cytrus), Fortunella (kumkwat), Poncirus (pomarańcza)

oraz mieszańce tych rodzajów, owoce roślin rodzaju Momordica (przepękla), owoce roślin rodzajów: Annona (flaszowiec) oraz Syzygium (goździkowiec, czapetka), owoce roślin gatunku Solanum melongena (psianka podłużna, oberżyna bakłażan), owoce roślin rodzaju Cydonia (pigwa), owoce roślin rodzaju Diospyros

(hurma, hebanek, hebanowiec, persymona, sharon, szaron, szarona), owoce roślin rodzaju Malus (jabłoń), owoce roślin rodzaju Mangifera (mango) oraz Psidium (gruszla, gujawa, guawa), owoce roślin rodzaju Passiflora (męczennica), owoce roślin rodzaju Prunus (śliwa), owoce roślin rodzaju Pyrus (grusza), owoce roślin rodzaju Ribes (porzeczka), owoce roślin rodzaju Vaccinium (borówka), owoce roślin rodzaju Capsicum (papryka), bulwy roślin gatunku Solanum tuberosum.

Ad.9  Według  informacji  Ambasady  RP  w Ottawie,  ceny  środków  produkcji  rolnej  w  Kanadzie
są zróżnicowane w zależności od prowincji. Koszt zakupu czy wynajmu terenów pod uprawę rolną

w Kanadzie jest niższy niż w Europie, jak wynika z informacji sekcji agrarnej Delegatury UE w Kanadzie, jednak trudne warunki pogodowe (np. ostre zimy) powodują w produkcji rolniczej utrudnienia nieobecne w Europie. Atutem Kanady są też duże zasoby słodkiej wody. Minimalna stawka godzinowa za pracę w Kanadzie wynosi 11,40 CAD (brutto). Mediana zarobków w Kanadzie wynosi 32 800 CAD rocznie. Koszt zakupu nowego traktora (4WD, 325-375 hp, 6-8 cylinder diesel, 12-18 spd trans.) wynosi ok. 387 tys. CAD (277 tys. euro).

Przykładowe ceny nawozów w 2016 r.:

fosforowy – 807 CAD/tonę mocznik – 551 CAD/tonę amoniak – 944 CAD/tonę

Szczegółowe dane nt. ceny wszystkich podstawowych środków produkcji rolnej w prowincji Alberta: http://www.agric.gov.ab.ca/app21/farminputprices.

Utrzymujące się w ostatnich 2 latach niskie ceny ropy w Ameryce znacząco zmniejszają koszty produkcji rolnej (koszt 1 litra benzyny E87 oraz oleju napędowego jest zbliżony i wynosi obecnie ok. 1 CAD, tj. 0,71 euro). Niska wartość kanadyjskiej waluty (CAD) dodatkowo poprawia konkurencyjność kanadyjskiej branży rolnej za granicą. Jednak w długim okresie, koszty produkcji rolniczej rosną w Kanadzie: w latach 2004-2014 był to wzrost o 47%. Najbardziej przyczyniły się do tego wzrastające w tym okresie ceny nasion (107%), nawozów (103%), zakupu żywego inwentarza (91%) i wzrost cen paliw (71%). W efekcie następuje stały wzrost cen żywności w Kanadzie.

Dodatkowe informacje dotyczące systemu organizacji sektora rolnego w Kanadzie oraz kontroli importu

i eksportu produktów rolnych zawarte są na stronach Agencji CFIA i Ministerstwa Rolnictwa Kanady:

Eksport mięsa do UE CFIA – meat exports to the EU

Eksport produktów pochodzenia zwierzęcego do UE CFIA – exports of animal products and by-products to the EU

Eksport ryb i owoców morza do UE CFIA – exports of fish and seafood to the EU

http://www.agr.gc.ca/eng/about-us/publications/economic-publications/alphabetical-listing/2016-canadian-agricultural-outlook/?id=1455901351212

http://www.inspection.gc.ca/food/exports/eng/1323723342834/1323723662195 oraz http://www.inspection.gc.ca/food/imports/commercial-importers/importing-food-

products/eng/1376515896184/1376515983781?chap=0

W załączeniu przekazuję także opracowanie Instytutu Ekonomiki Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej na temat kosztochłonności produkcji rolnictwa w Kanadzie i Polsce w latach 2011–2015 (załącznik 2) oraz wyliczenia średnich cen wybranych środków produkcji dla rolnictwa w Polsce z ostatnich kilku lat

(załącznik 3).

Dodatkowe informacje na temat Umowy CETA, w tym również analiza korzyści i zagrożeń znajduje się m.in. na stronie internetowej Ministerstwa Rozwoju (https://www.mr.gov.pl/strony/zadania/wspolpraca-miedzynarodowa/wspolpraca-gospodarcza/kompleksowa-umowa-gospodarczo-handlowa-z-kanada-ceta/ oraz http://www.mr.gov.pl/strony/aktualnosci/wszystko-o-ceta/). Jednocześnie chciałbym serdecznie zaprosić Pana jak i zainteresowanych Panów Posłów na sesję informacyjną wraz z dyskusją pt. „CETA W PRAKTYCE” z udziałem Mauro Raffaele Petriccione, Głównego Negocjatora UE ds. CETA z Komisji Europejskiej, która odbędzie się w dniu 26 stycznia 2017 r. w Ministerstwie Rozwoju przy Pl. Trzech Krzyży 3/5 w Warszawie. (zaproszenie – załącznik 4).

Mam nadzieję, że przedstawione wyjaśnienia odpowiadają na kwestie podniesione w interpelacji Pana Posła Jarosława Sachajko. W przypadku dodatkowych pytań jestem gotów udzielić dalszych informacji.

Załącznik nr 1: tutaj

Załącznik nr 2: tutaj

Załącznik nr 3: tutaj

Załącznik nr 4: tutaj

 

Ponowna odpowiedź na interpelację nr 7863:

Szanowny Panie Marszałku,

 

w odpowiedzi na przekazaną interpelację nr 7863 Pana Posła Jarosława Sachajko w sprawie zagrożeń związanych z wejściem w życie Kompleksowej umowy gospodarczo-handlowej między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi a Kanadą (zwanej Umową CETA) pragnę przedstawić następujące informacje i stanowisko.

Ad.1

Zasada ostrożności jest częścią traktatowego prawa UE i nie jest podważana. Potwierdzą to także zapisy oświadczeń i deklaracji dołączonych do Protokołu Rady (13463/1/16 REV 1), które stanowią wiążącą interpretację niektórych postanowień CETA.

Zgodnie z oświadczeniem nr 7 w odniesieniu do ochrony zasady ostrożności w CETA, KE potwierdza,

że CETA zachowuje zdolność Unii Europejskiej i jej państw członkowskich do stosowania ich podstawowych zasad rządzących działaniami regulacyjnymi. W przypadku Unii Europejskiej obejmuje to zasady ustanowione w Traktacie o Unii Europejskiej i Traktacie o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności zasadę ostrożności określoną w art. 191 i odzwierciedloną w art. 168 ust. 1, art. 169 ust. 1 i 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.

Ad.2

CETA podtrzyma unijne standardy. Standardy unijne nie podlegały negocjacjom. Dotyczy to bezpieczeństwa żywności, praw pracowniczych czy ochrony środowiska.

Żaden z przepisów umowy CETA nie podważa norm UE (na przykład w zakresie bezpieczeństwa żywności, ochrony środowiska lub konsumentów) w jakikolwiek sposób. Aby towary kanadyjskie mogły być eksportowane do Unii Europejskiej, będą musiały być zgodne z wszystkimi normami i przepisami Unii Europejskiej. W szczególności rozdział dotyczący środków sanitarnych i fitosanitarnych (SPS) nie zawiera żadnych elementów, które mogłyby osłabić standardy UE.

Artykuł 5.4: Prawa i obowiązki: Strony potwierdzają swoje prawa i obowiązki określone w Porozumieniu WTO SPS (WTO SPS Umowa Art 2.1: Członkowie mają prawo stosowania środków sanitarnych

Dokument podpisany elektronicznie

Ministerstwo Rozwoju, Plac Trzech Krzyży 3/5, 00-507 Warszawa; tel. 222 500 130, fax 22 273 40 02, www.mr.gov.pl

i fitosanitarnych niezbędnych dla ochrony życia lub zdrowia ludzi, zwierząt lub roślin, z zastrzeżeniem, że takie środki nie są niezgodne z postanowieniami niniejszego Porozumienia ).

Artykuł 5.5: Przystosowanie do warunków regionalnych: W odniesieniu do zwierząt, produktów pochodzenia zwierzęcego i produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego. Przepisy te jednoznacznie wskazują na to, że to strona przywozu ostatecznie decyduje o uznaniu regionalizacji.

CETA wprowadza zasady dotyczące uznawania równoważności niektórych standardów sanitarnych i fitosanitarnych (art. 5.61) określonych w załączniku do umowy oraz zasady dotyczące zatwierdzania zakładów produkujących na eksport (art. 5.72). Tym niemniej takie uznawanie będzie następowało jedynie po uwzględnieniu, czy standardy stosowane w danym zakładzie są równoważne standardom unijnym, jeśli chodzi o poziom bezpieczeństwa (kryteria obiektywne). Tym samym produkty sprzedawane na rynku europejskim będą musiały spełniać europejskie standardy (lub w niektórych przypadkach standardy analogiczne, ale nie słabsze jeśli chodzi o poziom ochrony). Obecnie UE uznaje 7 regulacji kanadyjskich za w pełni równoważne ze standardami UE (a Kanada 3).

Także przepisy dotyczące współpracy regulacyjnej nie podważają unijnych standardów. W ramach umowy CETA zostanie powołane Forum Współpracy Regulacyjnej, które będzie funkcjonowało jako dobrowolny mechanizm współpracy w celu wymiany doświadczeń i istotnych informacji między organami regulacyjnymi, a także w celu zapewnienia pomocy w zidentyfikowaniu obszarów, w których Strony mogą współpracować. Forum to nie będzie miało mocy decyzyjnej, aby zmieniać istniejące przepisy lub opracowywać nowe. W żaden sposób nie będzie także ograniczało uprawnień decyzyjnych organów regulacyjnych w państwach członkowskich UE i na szczeblu UE.

Artykuł 21.2: „Bez uszczerbku dla możliwości każdej ze Stron w zakresie prowadzenia jej działalności regulacyjnej, prawodawczej i politycznej Strony zobowiązują się do dalszego rozwijania współpracy regulacyjnej [….] Strony mogą dobrowolnie podejmować działania w zakresie współpracy regulacyjnej. Dla większej pewności, Strona nie jest zobowiązana do podejmowania jakiegokolwiek konkretnego działania w ramach współpracy regulacyjnej i może odmówić podjęcia współpracy lub może wycofać się ze współpracy „.

Ad.3

Standardy produkcji wynikają z dostosowania technologii i są zróżnicowane zarówno w ramach UE jak i krajach trzecich. Końcowy produkt musi jednak spełniać wszystkie standardy dot. bezpieczeństwa, ochrony środowiska itd. tzn. w tym przypadku towary importowane na terytorium UE w ramach rozwiązań preferencyjnych CETA muszą spełniać normy wymagane w UE.

1 Artykuł 5.6: Równoważność: 1. Strona dokonująca przywozu akceptuje środek sanitarny i fitosanitarny Strony dokonującej wywozu

jako równoważne ze swoim środkiem, jeżeli Strona dokonująca wywozu obiektywnie wykaże Stronie dokonującej przywozu, że środek ten prowadzi do osiągnięcia poziomu ochrony sanitarnej i fitosanitarnej wymaganego przez Stronę dokonującą przywozu.

2 Artykuł 5.7: Warunki handlowe – w którym wyraźnie określone są warunki importu towarów dla strony importującej. CETA nie zawiera artykułu dotyczącego normalizacji, ale odniesienia do niej znajdują się w art. 4.3 „Współpraca” (kwestia współpracy jednostek normalizacyjnych) i art. 4.6. „Przejrzystość” (wspieranie współpracy jednostek normalizacyjnych). W odniesieniu do oceny zgodności Strony umowy zobowiązały się do przestrzegania szczegółowych postanowień z załączonych do umowy protokołów. Celem jest obniżenie kosztów związanych z testowaniem (w szczególności na skutek unikania podwójnych testów) i certyfikowaniem, co ma duże znaczenie z punktu widzenia wprowadzenia niezbędnych ułatwień dla małych i średnich przedsiębiorstw.

Dodatkowe informacje na temat Umowy CETA, w tym również analiza korzyści i zagrożeń, znajdują się m.in. na stronie internetowej Ministerstwa Rozwoju (https://www.mr.gov.pl/strony/zadania/wspolpraca-miedzynarodowa/wspolpraca-gospodarcza/kompleksowa-umowa-gospodarczo-handlowa-z-kanada-ceta/ oraz http://www.mr.gov.pl/strony/aktualnosci/wszystko-o-ceta/).

Mam nadzieję, że przedstawione wyjaśnienia w pełni odpowiadają na kwestie podniesione w interpelacji Pana Posła Jarosława Sachajko. W przypadku dodatkowych pytań jestem gotów udzielić dalszych informacji.

Interpelacja nr 7863[Czytaj]

 

Podziel sięShare on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterEmail this to someone