Poseł Brynkus > Poseł > Praca w sejmie > Interpelacja do Minister Rafalskiej ws zmiany procedur komisji orzekających o niepełnosprawności dzieci z Autyzmem i Zespołem Aspergera

Interpelacja do Minister Rafalskiej ws zmiany procedur komisji orzekających o niepełnosprawności dzieci z Autyzmem i Zespołem Aspergera

Podziel sięShare on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterEmail this to someone

Przedmiotem regulacji prawnych winny być działania obligujące Powiatowe- Miejskie zespoły orzekające do bezwzględnego stosowania nałożonych już obowiązków wynikających z aktów prawnych, w tym zdiagnozowanego zaburzenia Autyzmu, Zespołu Aspergera poprzez orzeczenie o niepełnosprawności do 16 roku życia. Każdorazowego uznania pkt. 7, 8 orzeczenia, jako jednostki chorobowej, która wymaga stałej opieki. Wybór korzystania ze świadczenia pozostawia się rodzicowi, dając jednocześnie gwarancję, że konieczność zwolnienia z pracy z uwagi na wzmożoną opiekę nad dzieckiem nie pozbawi prawnego opiekuna źródła dochodu w formie świadczenia. Wpłynie to na zatrzymanie procesu narastających niepokojów społecznych w grupie obarczonej kształtowaniem osoby zaburzonej oraz rażącego niedbalstwa, samowoli praktykowanej przez zespoły orzekające o niepełnosprawności. Regulacja przepisów pozwoli na powstrzymanie zbędnie generowanych kosztów procesów sądowych, które obciążają wspólny budżet państwa.

Poseł na Sejm RP
Dr hab. Józef Brynkus

Sz. P. Elżbieta Rafalska
MINISTER RODZINY, PRACY I POLITYKI SPOŁECZNEJ

Interpelacja w sprawie podjęcia działań zmierzających do nałożenia na Powiatowe/miejskie zespoły do spraw orzekania o niepełnosprawności,  jako pierwsza instancja wymogu jednolitego orzekania o niepełnosprawności wobec dzieci z postawioną diagnozą o zaburzeniu Autyzmem oraz Zespołem Aspergera oraz wprowadzenia przy tym niezbędnych zmian systemowych.

Szanowna Pani Minister,
Rodzice dzieci z postawioną diagnozą o zaburzeniu Autyzmem, Zespołem Aspergera zwracają się nie tylko do mnie, jako Posła oraz innych parlamentarzystów o podjęcie działań zmierzających do regulacji prawnej w obszarze orzekania o niepełnosprawności przez Powiatowe /Miejskie, Wojewódzkie zespoły do spraw orzekania o niepełnosprawności.

Środowisko zwraca uwagę na fakt, iż w różnych częściach kraju orzecznicy uznają w sposób swobodny okres niepełnosprawności od roku, trzech lat, innym okresie, rzadko do 16 roku życia.

Zwrócić należy uwagę, że diagnostyka wobec tych jednostek chorobowych wymaga konsultacji zazwyczaj z trzema specjalistami tj. neurologiem, psychologiem, psychiatrą.

Szereg badań, obserwacji pozwala na postawienie diagnozy o zaburzeniu, które do chwili obecnej w świecie medycznym jest określane, jako nieuleczalne.

Tym samym decyzje wydawane przez zespoły do spraw orzekania o niepełnosprawności z określeniem terminu rocznego, kilkuletniego stoją w sprzeczności z dostępną wiedzą medyczną.

Krótkoterminowe określenie niepełnosprawności może mieć zastosowanie w kręgu osób z rokowaniem na poprawę stanu zdrowia, zniesieniem upośledzenia chorobowego.

Autyzm, Zespół Aspergera do chwili obecnej w świecie medycznym są określane, jako nieuleczalne.

Zasadnym jest podkreślenie, że w obszarze orzekania o niepełnosprawności zapisane są regulacje prawne, które jak wynika- nie znajdują zastosowania w zespołach orzekających.

ROZPORZĄDZENIE MINISTRA PRACY I POLITYKI SPOŁECZNEJ z dnia 1 lutego 2002 r. w sprawie kryteriów oceny niepełnosprawności u osób w wieku do 16 roku życia. (Dz. U. z dnia 1 marca 2002 r.) dyktuje poprawny sposób orzekania.

W Rozporządzeniu wyraźnie został określony wiek, w którym mówimy o dziecku.

Pojęcie dziecko obowiązuje do 16 roku życia.

Paragraf 1 ww. Rozporządzenia stanowi:

§ 1.

Oceny niepełnosprawności u osoby w wieku do 16 roku życia, zwanej dalej „dzieckiem”, dokonuje się na podstawie następujących kryteriów:

1) przewidywanego okresu trwania upośledzenia stanu zdrowia z powodu stanów chorobowych, o których mowa w § 2, przekraczającego 12 miesięcy,

2) niezdolności do zaspokajania podstawowych potrzeb życiowych, takich jak: samoobsługa, samodzielne poruszanie się, komunikowanie z otoczeniem, powodującej konieczność zapewnienia stałej opieki lub pomocy, w sposób przewyższający zakres opieki nad zdrowym dzieckiem w danym wieku,

3) znacznego zaburzenia funkcjonowania organizmu, albo wymagającego systematycznych i częstych zabiegów leczniczych i rehabilitacyjnych w domu i poza domem;

OBWIESZCZENIE MINISTRA PRACY I POLITYKI SPOŁECZNEJ1) z dnia 8 lipca 2015 r.

w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej w sprawie orzekania o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności:

§ 3 ust. 6 „niepełnosprawność dziecka orzeka się na czas określony, jednak na okres nie dłuższy niż do ukończenia przez dziecko 16 roku życia”.

Kolejno, zgodnie z §3 ust. 4 powołanego rozporządzenia: „naruszenie sprawności organizmu uważa się za:

1) trwałe (stałe), – jeśli według wiedzy medycznej stan zdrowia nie rokuje poprawy,

2) okresowe, – jeżeli według wiedzy medycznej może nastąpić poprawa stanu zdrowia.”.

§ 3. 1. Przy orzekaniu o niepełnosprawności osoby, która nie ukończyła 16 roku życia, zwanej dalej „dzieckiem”, bierze się pod uwagę:

1)  zaświadczenie lekarskie zawierające opis stanu zdrowia, wydane przez lekarza, pod którego opieką lekarską znajduje się dziecko, oraz inne posiadane dokumenty mogące mieć wpływ na ustalenie niepełnosprawności;

2)  ocenę stanu zdrowia wystawioną przez lekarza – przewodniczącego składu orzekającego, zawierającą opis przebiegu choroby zasadniczej oraz wyniki dotychczasowego leczenia i rehabilitacji, opis badania przedmiotowego, rozpoznanie choroby zasadniczej i chorób współistniejących oraz rokowania odnośnie do przebiegu choroby, a także ograniczenia w funkcjonowaniu występujące w życiu codziennym w porównaniu do dzieci z pełną sprawnością psychiczną i fizyczną właściwą dla wieku dziecka;

3)  możliwość poprawy zaburzonej funkcji organizmu poprzez zaopatrzenie w przedmioty ortopedyczne, środki techniczne, środki pomocnicze lub inne działania.

Środowisko Rodziców dzieci z postawioną diagnozą o zaburzeniu Autyzmem, Zespołem Aspergera nie rozumie przyczyny notorycznego łamania gwarantowanych przepisami prawa okresów wskazywanych w orzeczeniach z terminem krótszym od ukończenia przez dziecko 16 roku życia.

Do chwili obecnej żaden Akt prawny wyższego rzędu nie zniósł obowiązku stosowania przepisów uregulowanych w Rozporządzeniu.

Kolejny, bardzo ważny punkt wymagający regulacji prawnej, to swobodne, nagminne przytaczanie w orzeczeniach zapisu „nie wymaga stałej opieki” w punkcie 7 i 8 orzeczenia.

Jest to przejaw łamania przepisów oraz pełnego przyzwolenia na takie działanie.

Gigantyczny wzrost negowania należnych przywilejów przez zespoły orzekające ujawnił się w roku 2014, kiedy to Rodzice dzieci niepełnosprawnych okupując budynek Sejmu wywalczyli podwyżkę świadczeń dla Rodziców, którzy zrezygnowali z pracy na rzecz opieki nad dzieckiem.

ROZPORZĄDZENIE MINISTRA PRACY I POLITYKI SPOŁECZNEJ z dnia 1 lutego 2002 r. w sprawie kryteriów oceny niepełnosprawności u osób w wieku do 16 roku życia. (Dz. U. z dnia 1 marca 2002 r.) (§ 2 ust. 1 punkt 5):  „Do stanów chorobowych, które uzasadniają konieczność stałej opieki lub pomocy dziecku należą: zespół autystyczny”.

§ 2 ust. 1, stanowi: „Do stanów chorobowych, które uzasadniają konieczność stałej opieki lub pomocy dziecku, należą: (…) 5.całościowe zaburzenia rozwojowe powodujące znaczne zaburzenia interakcji społecznych lub komunikacji werbalnej oraz nasilone stereotypie zachowań, zainteresowań i aktywności”.

Zespoły orzekające uznając całościowe zaburzenie rozwoju nie widzą konieczności sprawowania opieki nad dzieckiem w stopniu znacznie większym od zdrowych rówieśników.

W tym miejscu zasadnym jest uznanie w każdym orzeczeniu już na szczeblu powiatowych/miejskich zespołów orzekających  pkt. 7 oraz 8.

Decyzję o podjęciu pracy należy pozostawić wprost rodzicowi, który najlepiej zna obszar zaburzeń dziecka objawianych w różnym stopniu natężenia przez całą dobę.

Lekarz orzecznik nie ma możliwości oceny funkcjonowania dziecka przez 24 godziny, kiedy sam jest z nim w kontakcie zaledwie kilkanaście minut.

Zaburzonego umysłu nie widać. Osoby zaburzone Autyzmem, Zespołem Aspergera okazują dysfunkcje w sposób indywidulany, szeroko opisany w różnych źródłach medycznych.

Przystosowanie dzieci do funkcjonowania we wszystkich obszarach życia wymaga ogromnego nakładu pracy w formach terapii prowadzonych z udziałem specjalistów, nade wszystko rodziców.

Powyższe jednoznacznie ukazuje, iż nawet ustawodawca uznał, iż Autyzm, Zespół Aspergera stanowi jednostkę chorobową, która wymaga stałej opieki oraz uzasadnia konieczność jej sprawowania.

Środowisko dostrzega pełne przyzwolenie na tak swobodne działania zespołów orzekających, które łamią przepisy prawa już ustanowionego bez ponoszenia z tego tytułu konsekwencji.

Rodzice uskarżają się na rażące wręcz dyskusje prowadzone przez członków zespołów, którzy wielokrotnie podważają postawione diagnozy przez specjalistów.

W tym miejscu wskazuję, iż zespół orzekający nie ma uprawnień do diagnozowania, podważania diagnozy już postawionej.

Zadaniem zespołu jest orzeczenie stopnia niepełnosprawności na podstawie oglądu okazanej dokumentacji medycznej.

Mylne, krzywdzące decyzje zespołów pierwszych instancji wiążą się z narażaniem na stres zmęczonych rodziców, pisanie pism odwoławczych do Komisji Wojewódzkich, zbieranie dodatkowych dokumentów itd.

Utrzymanie decyzji przez zespół Wojewódzki wiąże się z dochodzeniem roszczeń na drodze sądowej.

Długotrwały proces oczekiwania na korzystny Wyrok Sądu przywracający pkt 7,8 naraża tysiące osób na pozbawienia źródła dochodu na okres roku, dwóch lat oczekując na prawomocny Wyrok.

Pozbawieni środków do życia zmuszani zostają do zadłużania w różnych formach.

Bywają sytuacje, w których bez swojej winy popadają w ubóstwo.

Przedmiotem regulacji prawnych winny być działania obligujące Powiatowe- Miejskie zespoły orzekające do bezwzględnego stosowania nałożonych już obowiązków wynikających z aktów prawnych, w tym zdiagnozowanego zaburzenia Autyzmu, Zespołu Aspergera poprzez orzeczenie o niepełnosprawności do 16 roku życia.

Każdorazowego uznania pkt. 7, 8 orzeczenia, jako jednostki chorobowej, która wymaga stałej opieki.

Wybór korzystania ze świadczenia pozostawia się rodzicowi, dając jednocześnie gwarancję, że konieczność zwolnienia z pracy z uwagi na wzmożoną opiekę nad dzieckiem nie pozbawi prawnego opiekuna źródła dochodu w formie świadczenia.

Wpłynie to na zatrzymanie procesu narastających niepokojów społecznych w grupie obarczonej kształtowaniem osoby zaburzonej oraz rażącego niedbalstwa, samowoli praktykowanej przez zespoły orzekające o niepełnosprawności.

Regulacja przepisów pozwoli na powstrzymanie zbędnie generowanych kosztów procesów sądowych, które obciążają wspólny budżet państwa.

Wobec powyższego interpelację uznaję za w pełni zasadną wnosząc o rozwiązanie problemu grupy najsłabszej dotyczącej chorych dzieci, ich opiekunów prawnych.

W związku z opisanym stanem faktycznym, a dalece odbiegającym od stanu prawnego proszę Panią Minister o odpowiedź na pytanie kiedy i jakie Pani Minister podejmie działania, aby powiatowe/miejskie zespoły do spraw orzekania o niepełnosprawności, jako pierwsza instancja dokonywały jednolitego orzecznictwa o niepełnosprawności wobec dzieci z postawioną diagnozą o zaburzeniu autyzmem oraz zespołem Aspergera oraz wprowadzi w tym zakresie zmiany o charakterze systemowym wynikające ze stanu prawnego w tym obszarze?

Dr hab. Józef Brynkus
Poseł na Sejm RP

Więcej interpelacji, którym nadano bieg znajdą Państwo TUTAJ.

Podziel sięShare on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterEmail this to someone