Poseł Brynkus > Aktualności > Skandaliczna odpowiedź MRPiS na interpelację 9336 ws dzieci z Autyzmem i Zespołem Aspergera

Skandaliczna odpowiedź MRPiS na interpelację 9336 ws dzieci z Autyzmem i Zespołem Aspergera

Podziel sięShare on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterEmail this to someone

Odpowiedź na interpelację nr 9336 w sprawie podjęcia działań zmierzających do nałożenia na powiatowe/miejskie zespoły do spraw orzekania o niepełnosprawności, jako pierwsza instancja wymogu jednolitego orzekania o niepełnosprawności wobec dzieci z postawioną diagnozą o zaburzeniu autyzmem oraz zespołem Aspergera oraz wprowadzenia przy tym niezbędnych zmian systemowych. Odpowiadający: sekretarz stanu w Ministerstwie Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej Krzysztof Michałkiewicz.

Warszawa, 01-03-2017

Odpowiadając na przekazaną przez Pana Marszałka przy piśmie z dnia 7 lutego 2017 r. (znak: K8INT9336) interpelację posła Józefa Brynkusa w sprawie podjęcia działań zmierzających do nałożenia na powiatowe/miejskie zespoły do spraw orzekania o niepełnosprawności, jako pierwsza instancja wymogu jednolitego orzekania o niepełnosprawności wobec dzieci z postawioną diagnozą o zaburzeniu autyzmem oraz Zespołem Aspergera oraz wprowadzenia przy tym niezbędnych zmian systemowych, uprzejmie informuję:

W aktualnym stanie prawnym zasady orzekania o niepełnosprawności oraz kryteria kwalifikowania do niepełnosprawności regulują przepisy ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 2046), rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 1 lutego 2002 r. w sprawie kryteriów oceny niepełnosprawności u osób w wieku do 16 roku życia (Dz. U. Nr 17, poz. 162, ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 15 lipca 2003 r. w sprawie orzekania o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności (Dz. U. z 2015 r. poz. 1110).

W stosunku do osób, które nie ukończyły 16 roku życia, niepełnosprawność nie podlega gradacji. Osoby te mogą więc uzyskać orzeczenie o niepełnosprawności. Dzieci do 16 roku życia zaliczane są do osób niepełnosprawnych, jeżeli mają naruszoną sprawność fizyczną lub psychiczną o przewidywanym okresie trwania powyżej 12 miesięcy, z powodu wady wrodzonej, długotrwałej choroby lub uszkodzenia organizmu, powodującą konieczność zapewnienia im całkowitej opieki lub pomocy w zaspokajaniu podstawowych potrzeb życiowych w sposób przewyższający wsparcie potrzebne osobie w danym wieku. Niepełnosprawność dziecka orzeka się na czas określony, jednak na okres nie dłuższy niż do ukończenia przez dziecko 16 roku życia. Decyduje ocena możliwości poprawy funkcjonowania dziecka.

Cytowana definicja niepełnosprawności w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości interpretacyjnych wskazuje, że w świetle przepisów postępowania orzeczniczego nie możemy uznać za osobę niepełnosprawną osoby, która ma naruszoną sprawność fizyczną lub psychiczną o przewidywanym okresie trwania powyżej 12 miesięcy, z powodu wady wrodzonej, długotrwałej choroby lub uszkodzenia organizmu, jeśli osoba ta nie wymaga zapewnienia jej całkowitej opieki lub pomocy w zaspokajaniu podstawowych potrzeb życiowych w sposób przewyższający wsparcie potrzebne osobie w danym wieku. Oczywistym jest, że osoby, do których adresowany jest wyżej wskazany przepis z natury swojego rozwoju psychofizycznego nie są co do zasady zdolne do zaspokajania podstawowych potrzeb życiowych. Zatem przedmiotowa „zdolność”, która decyduje o możliwości lub nie, zaliczenia do osób niepełnosprawnych, wymaga odpowiedniej relatywizacji do normy wiekowej osób pełnosprawnych. Z kolei ocena konieczności zapewnienia podstawowych potrzeb życiowych musi być dodatkowo relatywizowana do sytuacji adekwatnej do dzieci zdrowych, które ze swej natury tę zdolność do samodzielnej egzystencji mają tylko pozornie.

Reasumując, o niepełnosprawności nie decyduje zatem sam fakt występowania stanu chorobowego lub opóźnienia w rozwoju dziecka, lecz ocena, czy i w jakim zakresie wywołuje on skutki polegające na konieczności zapewnienia całkowitej opieki lub pomocy relatywnie do opieki i pomocy, jaka jest niezbędna dziecku w danym wieku chronologicznym.

Zgodnie z treścią § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 15 lipca 2003 r. w sprawie orzekania o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności przy orzekaniu o niepełnosprawności osoby, która nie ukończyła 16 roku życia bierze się pod uwagę:

  • zaświadczenie lekarskie zawierające opis stanu zdrowia, wydane przez lekarza, pod którego opieką lekarską znajduje się dziecko, oraz inne posiadane dokumenty mogące mieć wpływ na ustalenie niepełnosprawności;
  • ocenę stanu zdrowia wystawioną przez lekarza – przewodniczącego składu orzekającego, zawierającą opis przebiegu choroby zasadniczej oraz wyniki dotychczasowego leczenia i rehabilitacji, opis badania przedmiotowego, rozpoznanie choroby zasadniczej i chorób współistniejących oraz rokowania odnośnie do przebiegu choroby, a także ograniczenia w funkcjonowaniu występujące w życiu codziennym w porównaniu do dzieci z pełną sprawnością psychiczną i fizyczną właściwą dla wieku dziecka;
  • możliwość poprawy zaburzonej funkcji organizmu poprzez zaopatrzenie w przedmioty ortopedyczne, środki techniczne, środki pomocnicze lub inne działania.

Do wniosku o wydanie orzeczenia o niepełnosprawności dołącza się:

  • dokumentację medyczną (karty informacyjne leczenia szpitalnego, dokumentacje medyczną leczenia ambulatoryjnego, wyniki dodatkowych badań diagnostycznych, konsultacje specjalistyczne itp.),
  • zaświadczenie lekarskie – zawierające opis stanu zdrowia, wydane przez lekarza, pod którego opieką lekarską znajduje się dziecko; zaświadczenie takie ważne jest miesiąc od daty wydania i w tym czasie należy złożyć wniosek,
  • inne dokumenty mające wpływ na ustalenie niepełnosprawności.

Ponadto poza ustaleniem niepełnosprawności skład orzekający o niepełnosprawności ma obowiązek ustosunkować się do wskazań zawartych w orzeczeniu m.in. pkt 7) konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji i pkt 8) konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji.

Należy przy tym zwrócić uwagę, iż zgodnie z przepisami rozporządzenia w sprawie orzekania o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności przez długotrwałą opiekę i pomoc w pełnieniu ról społecznych należy rozumieć konieczność jej sprawowania przez okres powyżej 12 miesięcy przy czym:

  • konieczność sprawowania opieki oznacza całkowitą zależność osoby od otoczenia, polegającą na pielęgnacji w zakresie higieny osobistej i karmienia lub w wykonywaniu czynności samoobsługowych, prowadzeniu gospodarstwa domowego oraz ułatwiania kontaktów ze środowiskiem;
  • konieczność udzielania pomocy, w tym również w pełnieniu ról społecznych oznacza zależność osoby od otoczenia, polegającą na udzieleniu wsparcia w czynnościach samoobsługowych, w prowadzeniu gospodarstwa domowego, współdziałaniu w procesie leczenia, rehabilitacji, edukacji oraz w pełnieniu ról społecznych właściwych dla każdego człowieka, zależnych od wieku, płci, czynników społecznych i kulturowych.

Jednocześnie pragnę podkreślić, iż nie każdy stan ograniczeń samoobsługi, poruszania się i komunikacji oznacza, że mamy do czynienia z osobą niezdolną do samodzielnej egzystencji. O osobie niezdolnej do samodzielnej egzystencji możemy mówić wówczas, gdy ograniczenia w codziennym funkcjonowaniu wiążą się z koniecznością jednoczesnego sprawowania opieki i udzielania pomocy – w sposób przewyższający wsparcie potrzebne osobie w danym wieku. Ponadto zdefiniowane na gruncie przedmiotowych przepisów pojęcie opieki nie jest tożsame z jego potocznym rozumieniem – co musi mieć na uwadze skład orzekający decydujący o ich przyznaniu.

W przypadku osób w wieku do 16 roku życia przepisy rozporządzenia z dnia 1 lutego 2002 r. w sprawie kryteriów oceny niepełnosprawności u osób w wieku do 16 roku życia (§ 2 ust. 1 pkt 5) w sposób jednoznaczny wskazują, iż do stanów chorobowych, które uzasadniają konieczność stałej opieki lub pomocy dziecku, należą całościowe zaburzenia rozwojowe powodujące znaczne zaburzenia interakcji społecznych lub komunikacji werbalnej oraz nasilone stereotypie zachowań, zainteresowań i aktywności.

Zgodnie z Międzynarodową Statystyczną Klasyfikacją Chorób i Problemów Zdrowotnych ICD-10 w diagnozowaniu zaburzeń rozwoju mamy do czynienia z podziałem na całościowe zaburzenia rozwojowe do których należą m.in. autyzm dziecięcy, autyzm atypowy i Zespół Aspergera.

Powyższe wskazuje na stany chorobowe, które warunkują możliwość zaliczenia dziecka do osób niepełnosprawnych, ale nie decydują bezpośrednio o przyznaniu wskazania w pkt 7) konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji.

Pragnę zauważyć, iż brak przedmiotowego wskazania w orzeczeniu nie kwestionuje faktu, iż niepełnosprawne dziecko wymaga pomocy polegającej na udzieleniu wsparcia w czynnościach samoobsługowych, współdziałaniu w procesie leczenia, rehabilitacji, edukacji oraz w pełnieniu ról społecznych właściwych dla każdego człowieka, zależnych od wieku, płci, czynników społecznych i kulturowych – co potwierdzone jest w pkt 8) konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Tym samym każde orzeczenie o zaliczeniu do niepełnosprawności potwierdza brak samodzielności dziecka w codziennym funkcjonowaniu i jego częściową zależność od rodziców/opiekunów, a więc potwierdza wystąpienie konieczności pomocy w prawidłowym funkcjonowaniu na co dzień oraz zaangażowanie rodziców/opiekunów w proces terapii, edukacji – w sposób przewyższający wsparcie potrzebne osobie w danym wieku.

Należy jednocześnie podkreślić, iż ocena stanu zdrowia (w tym deficytów rozwojowych) nie jest jedynym wyznacznikiem niepełnosprawności bowiem orzecznictwo o niepełnosprawności uwzględnia zarówno fizyczne, psychiczne jak i społeczne aspekty funkcjonowania człowieka. Przyjęte zasady orzekania oznaczają, iż orzekanie o niepełnosprawności ma charakter kompleksowy. Wystąpienie tylko jednego z elementów np. naruszenia sprawności organizmu (potocznie utożsamianego z chorobą/dysfunkcją) nie musi zatem oznaczać, że mamy do czynienia z niepełnosprawnością. Natomiast intensywność tego czynnika nie wpływa bezpośrednio na ustaloną niepełnosprawności, jeżeli w następstwie jego występowania nie dochodzi do istotnych ograniczeń w sferze społecznej. Przedmiotowa ocena funkcjonowania dziecka sporządzona jest w oparciu o analizę zgromadzonej dokumentacji oraz przeprowadzoną rozmowę z dzieckiem i rodzicem lub opiekunem prawnym dziecka. Bezpośredni kontakt z dzieckiem jest warunkiem rzetelnej i kompleksowej oceny skutków naruszonej sprawności organizmu oraz braku możliwości lub występujących ograniczeń w samodzielnym funkcjonowaniu w życiu codziennym i pełnieniu ról społecznych.

Pragnę przy tym zauważyć, iż skład orzekający w powiatowym i wojewódzkim zespole do spraw orzekania o niepełnosprawności kwalifikacji dziecka do osób niepełnosprawnych dokonuje po przeprowadzeniu postępowania orzeczniczego, gdzie ustalenie niepełnosprawności oraz związanych z nim wskazań przez skład orzekający następuje w oparciu o rzetelną ocenę materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, w szczególności opinii specjalistycznych i badania lekarskiego, których celem jest ustalenie ograniczeń funkcjonalnych, a następnie przyrównanie ich do definicji niepełnosprawności osób, które nie ukończyły 16 roku życia wyrażonej w ustawie o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych. W przypadku wniosków o wydanie orzeczeń o niepełnosprawności osób poniżej 16 – go roku życia u których stwierdzono całościowe zaburzenia rozwojowe do składu orzekającego wyznacza się psychologa. Zgodnie z treścią § 20 rozporządzenia w sprawie orzekania o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności psycholog określa: występowanie dysfunkcji psychicznych warunkujących trudności w samodzielnym funkcjonowaniu, z uwzględnieniem zaburzeń w zakresie procesów poznawczych oraz emocjonalno-motywacyjnych, poziom inteligencji, zaburzenia zachowania werbalnego oraz ruchowego, zaburzenia w interakcjach interpersonalnych, poziom krytycyzmu i samokrytycyzmu oraz występowanie ograniczeń, odpowiednio do wieku, w zakresie umiejętności przystosowawczych, z uwzględnieniem: zdolności do samoobsługi, samodzielnego zaspokajania własnych potrzeb i uspołecznienia.

Jednocześnie pragnę podkreślić, iż członkowie powiatowego oraz wojewódzkiego zespołu spełniają określone przepisami prawa wymogi kwalifikacyjne (§ 21 rozporządzenia w sprawie orzekania o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności) oraz posiadają zaświadczenia uprawniające do orzekania o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności w danej specjalności. Przedmiotowe zaświadczenia wydaje członkom wojewódzkiego zespołu Pełnomocnik Rządu do Spraw Osób Niepełnosprawnych, zaś członkom powiatowego zespołu – właściwy Wojewoda po odbyciu szkolenia i złożeniu z wynikiem pozytywnym testu sprawdzającego.

Niezależnie od powyższego należy zwrócić uwagę na fakt, iż całościowe zaburzenia rozwojowe stanowią heterogenną podgrupę zaburzeń neurorozwojowych, do których zalicza się również specyficzne zaburzenia rozwoju mowy i języka, specyficzne zaburzenia umiejętności szkolnych, specyficzne zaburzenia rozwoju funkcji motorycznych. Autyzm jest rozpoznawany na podstawie kryteriów opisanych w dwóch powszechnie stosowanych klasyfikacjach zaburzeń psychicznych i zaburzeń zachowania, tj. wg ICD-10 – Międzynarodowej Statystycznej Klasyfikacji Chorób i Problemów Zdrowotnych i DSM-V – Klasyfikacji Amerykańskiego Towarzystwa Psychiatrycznego. W obu klasyfikacjach za podstawę rozpoznania autyzmu przyjęto triadę nieprawidłowości opisaną przez L. Wing (tak zwaną autystyczną triadę):

  • nieprawidłowości w rozwoju społecznym, zwłaszcza w zdolności do uczestniczenia w naprzemiennych interakcjach społecznych;
  • nieprawidłowości w porozumiewaniu się – zarówno werbalnym, jak i niewerbalnym;
  • obecność sztywnych wzorców zachowania, aktywności i zainteresowań.

Klasyfikacje stanów zdrowia znajdują zastosowanie w prowadzonym postępowaniu orzeczniczym o ustalenie niepełnosprawności osoby orzekanej. Warunkiem diagnostycznym rozpoznania autyzmu (zaburzenia autystycznego) jest stwierdzenie występowania zaburzeń we wszystkich trzech wyżej wymienionych sferach równocześnie, ponieważ pojedyncze symptomy mogą być obecne u osób z innymi zaburzeniami (a czasem u osób, których rozwój przebiega prawidłowo). Sposób, w jaki te zaburzenia się przejawiają oraz ich natężenie są różne u poszczególnych osób. Tworzą one skomplikowany obraz kliniczny, który jest w postępowaniu orzeczniczym rozpatrywany całościowo. Oznacza to, że w prowadzonym postępowaniu orzeczniczym należy pamiętać, że o szczególnym charakterze autyzmu decyduje łączne występowanie problemów w rozwoju społecznym człowieka, w zdolności do komunikowania się oraz w specyficznym sposobie zachowania i rodzaju zainteresowań.

Populacja osób z zaburzeniami ze spektrum autyzmu jest wewnętrznie bardzo zróżnicowana. Zróżnicowanie to obejmuje między innymi tak ważne kwestie, jak poziom rozwoju intelektualnego (dobrze ugruntowany w literaturze przedmiotu jest podział na tzw. osoby wysoko i nisko funkcjonujące, różniące się rozwojem procesów poznawczych i zdolności interpersonalnych) oraz zdolności językowe (nawet w tak podstawowym aspekcie, jak to, czy dana osoba w ogóle mówi i rozumie mowę). Tym samym rozstrzygnięcie orzecznicze w przypadku dzieci z zaburzeniami ze spektrum autyzmu może obejmować zarówno niezaliczenie do osób niepełnosprawnych jak i zaliczenie do osób niepełnosprawnych wraz ze zróżnicowaniem w zakresie przyznania wskazań zawartych w orzeczeniu.

W związku z powyższym indywidualna ocena orzecznicza musi uwzględniać m.in.: wiek życia, przebieg choroby, zakres i rodzaj koniecznej opieki lub pomocy oraz ograniczeń w funkcjonowaniu występujących w życiu codziennym – w porównaniu do osób z pełną sprawnością psychiczną i fizyczną. Każdorazowo wszystkie elementy orzeczenia, oceniane są zgodnie z aktualną wiedzą medyczną, po wnikliwej analizie badania podmiotowego i przedmiotowego oraz ocenie aktualnych ograniczeń w codziennym funkcjonowaniu, dokonanej przez wszystkich członków składu orzekającego.

Proces orzekania jest zatem działaniem o charakterze autonomicznym ze względu na charakter podmiotu tego procesu, którym jest każdorazowo indywidualna osoba – co oznacza, iż każda osoba musi być traktowana indywidualnie. Tym samym nie jest możliwym jednolite orzekanie rozumiane jako wydawanie tożsamych rozstrzygnięć.

Odnosząc się do czasookresu wydanego orzeczenia o niepełnosprawności uprzejmie wyjaśniam, iż zgodnie z przepisami § 3 ust. 6 rozporządzenia w sprawie orzekania o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności niepełnosprawność dziecka orzeka się na czas określony, jednak na okres nie dłuższy niż do ukończenia przez dziecko 16 roku życia – jeżeli według wiedzy medycznej może nastąpić poprawa stanu zdrowia lub jeżeli według wiedzy medycznej stan zdrowia nie rokuje poprawy. Jednakże pomimo tego, że przesłanki służące ustaleniu okresu, na jaki wydawane jest orzeczenie, determinowane są w pierwszej kolejności kryterium medycznym, to określenie czasookresu na jaki wydawane jest orzeczenie ustalające niepełnosprawność musi uwzględniać fakt wpływu naruszenia sprawności organizmu na zakres wypełniania ról społecznych określany poprzez stopień ograniczeń funkcjonalnych zawarty w definicji niepełnosprawności. Przedmiotowej oceny dokonuje lekarz – przewodniczący składu orzekającego zgodnie z wiedzą medyczną w zakresie codziennego funkcjonowania osoby orzekanej.

Ponadto pragnę wyjaśnić, że na podstawie art. 6c ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych nadzór Pełnomocnika Rządu do Spraw Osób Niepełnosprawnych nad orzekaniem o niepełnosprawności i o stopniu niepełnosprawności obejmuje, poza kontrolą postępowań orzeczniczych i udzielaniem wyjaśnień, również szkolenie członków wojewódzkich zespołów do spraw orzekania o niepełnosprawności, do których należą: przewodniczący, sekretarz, lekarze, psycholodzy, pedagodzy, doradcy zawodowi oraz pracownicy socjalni. Wobec powyższego Biuro Pełnomocnika Rządu do Spraw Osób Niepełnosprawnych na bieżąco szkoli i poucza jednostki objęte nadzorem Pełnomocnika Rządu do Spraw Osób Niepełnosprawnych o konieczności stosowania przepisów, standardów i procedur postępowania w sprawach dotyczących orzekania o niepełnosprawności i o stopniu niepełnosprawności, w tym pełnienia przez członków zespołów powierzonych im funkcji z najwyższą starannością, tak aby wymagane prawem poszczególne czynności podejmowane w postępowaniu orzeczniczym były wykonywane z zachowaniem najwyższych standardów, nie powodując negatywnych skutków dla osób niepełnosprawnych. Jednocześnie podkreślenia wymaga, że analogiczne kompetencje nadzorcze na terenie danego województwa przysługują również Wojewodzie, który na podstawie art. 6c ust. 6 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych pełni bezpośredni nadzór nad powiatowymi zespołami do spraw orzekania o niepełnosprawności.

Mając na względzie wagę prawidłowości i jednolitości stosowania przepisów, standardów i procedur postępowania w sprawach dotyczących orzekania o niepełnosprawności osób do 16 roku życia z powodu całościowych zaburzeń rozwojowych uprzejmie informuję, iż w listopadzie 2016 r. zostało zorganizowane szkolenie dla psychologów – członków wojewódzkich zespołów do spraw do spraw orzekania o niepełnosprawności (przedstawicieli jednostek nadzoru) dotyczące baterii kwestionariuszy służących do oceny zaburzeń ze spektrum autyzmu – ASRS, pozwalającej na ocenę zaburzeń ze spektrum autyzmu u dzieci i młodzieży (2-5 i 6-18 lat). Narzędzie to może znacząco ułatwić sporządzanie przez skład orzekający oceny funkcjonowania dziecka z zaburzeniami ze spektrum autyzmu i przyczynić się do zwiększenia precyzji i obiektywizmu w opisie występowania dysfunkcji orzekanej osoby, warunkujących trudności w samodzielnym funkcjonowaniu i pełnieniu ról społecznych, a tym samym dokumentować trafność rozstrzygnięć orzeczniczych.

W związku z powyższym mając na względzie zminimalizowanie zakresu wątpliwości orzeczniczych pragnę poinformować, iż wskazana bateria kwestionariuszy służących do oceny zaburzeń ze spektrum autyzmu – ASRS wzbogaciła bazę diagnostyczną wojewódzkich zespołów w obszarze diagnozy psychologicznej i jest stosowana w ramach badań specjalistycznych wykonywanych przez wojewódzkie zespoły na potrzeby zarówno wojewódzkiego zespołu jak i zespołów powiatowych/miejskich na terenie każdego z województw.

Pragnę zapewnić, iż podejmowane działania mają na celu ciągłe doskonalenie umiejętności i kompetencji członków składów orzekających, co służy zagwarantowaniu jak najwyższego poziomu wydawanych rozstrzygnięć – zgodnie z przepisami prawa w przedmiotowym zakresie.

Odpowiadający: sekretarz stanu w Ministerstwie Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej Krzysztof Michałkiewicz

Podziel sięShare on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterEmail this to someone